Met moeite sleept hij zichzelf uit bed. Hij weet: zijn zoontje moet op tijd op school zijn. Het is die taak waarvoor hij zijn voeten op het koude laminaat zet.
Hij is doodvermoeid en weet dat hij dadelijk weer op de bank in slaap zal vallen; al zou acht uur slaap voldoende moeten zijn geweest. Het ontbreekt hem aan energie, al raakt zijn batterij niet volledig leeg.
Het is niet dat hij leeft, maar hij overleeft. Vrouw en kind zijn hem dierbaar, maar zijn zicht is uitzichtloos. Waartoe helpen zijn gedachten, gevoelens en geestdrift hem?
Er moet toch een keer een omslag komen? De wisseling van het seizoen is naderend, maar is dat voldoende om de stemming te doen omslaan?
Hopelijk steek ik mijn hartje onder je riem.
Ik zie de man voor me, depressief en zich met moeite voortslepend.
Hij verdient een hartje.
@Levja lief.
@Nel dankjewel.
Doeme! Er zit iets herkenbaars in… 🙁 😉
Moet verschrikkelijk zijn om zo te leven, daar moest ik ook aan denken toen ik las over die school in Engeland waar de directrice de ouders vroeg om aub niet meer in pyjama naar school te komen, als zo’n doorsnee handeling als jezelf aankleden al te veel moeite kost, dan moet er een omslag komen voor het nooit meer goed komt. Goed beschreven. Op het einde wel veel vraagtekens, maar dat is misschien wel gepast.
@buitenboek sterkte.
@Hekate de vraagtekens symboliseren de hoop (die moet doen leven). Verder een schrijnende toevoeging over die pyjama’s.
In elk geval dank voor jullie reactie.