‘De omslag valt met een klein knikje mooi op uw schoenen. Zo hoort het mijnheer. Perfect! Nu het colbertje even aanpassen… Ja hoor, perfect, precies zoals het hoort: eerst een klein randje manchet van het overhemd, dan de zoom van het colbertje.
Ten slotte de overjas. Armen strekken alstublieft… Ja, zo hoort het: randje overhemd, randje colbert, mouw overjas.’
Ik raak de kist aan. ‘Dag Pap,’ zeg ik en ik maak een knikje. ‘Je bent veel te jong gestorven, dat hoort niet.’
In mijn kast hangt nog steeds het pak. Omslag is uit de mode, bandplooi eveneens. Waarom eigenlijk? Ik pas het nog één keer aan… Nee, het is uit de tijd, zoals zoveel. De tijd, die alles heeft achterhaald.
Herkenbaar Han. Ik heb mijn mantelpakje dat ik aanhad op mijn moeders begrafenis erna nooit meer aangehad.
Ja Levja, zo komen we helaas allemaal aan de beurt.
Heel fijntjes weergegeven <3
Dank je Ewald!
Heel mooi geschreven. <3
Wow, die zag ik niet aankomen.
Dank jullie wel, Irma en Lousjekoesje.
Mooi en subtiel geschreven, Han.
<3
Dank je, Nel!
Heel herkenbaar Han. Aan bepaalde kleren blijven slechte herinneringen kleven.
Ja, helaas wel, Katie. Dank voor je waardering.
Groet,
Han
Ik herken het niet (geen idéé wat ik aanhad op mijn vaders begrafenis), maar dat neemt niet weg dat ik het goed geschreven vind, Han. Emotioneel en subtiel.
@Hekate. Dank je hartelijk!