Schrijf mee!
« »

Communicatie, Familie, Liefde, Mensen

Ommekeer

25 januari 2016 | 120w | Levja | 11 |

Gisteren zei ik het ineens. Tijdens een familiedag. Vervolgens zweeg ik in alle talen. De stilte was voelbaar. Ik zag alle ogen op mij gericht. Die ogen zeiden, zou ze het nu onthullen? Zich niet langer in stilzwijgen hullen?
In eerste instantie schrok ik ook van mijn uitspraak. Een blootlegging, zelfs voor mij.
Natuurlijk had ik alle eerdere hints begrepen. Had ik weer iemand in mijn leven? Was ik daarom zo stralend? Alle vragen had ik steeds weerlegd met geduld is een schone zaak. Mijn tijd, mijn ontsluiering volgt. Later.
Mijn omslag had wel met tijd te maken, maar dan anders. Gisteren zei ik het voor het eerst. Twintig zestien. Tot nu toe altijd voluit tweeduizend en dan het jaartal.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Levja of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

10 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »