Ooit zag ik hem in levenden lijve, in de jaren tachtig in een grote circustent in Rotterdam. Daar trad het Chinese Staatscircus op. Een slangenmeisje kroop in en uit een doos.
Hij zat vlak achter me, omringd door bodyguards. Na de pauze kwam hij niet meer terug, hij had het wel gezien. David koos zijn eigen weg, als een zwevende komeet in het universum. Nooit bleef hij dezelfde.
Op zijn negenenzestigste verjaardag verraste hij opnieuw met een glorieuze comeback.
In Brixton, waar hij werd geboren, in Groningen waar zijn werk is te zien, in Berlijn waar hij zich thuis voelde, in Los Angeles, de stad van de hemel, overal is hij nu een zwarte ster geworden.
Zo leeft Bowie voort.
« De Fanfare van Honger en Dorst
Ik lust geen fanfare »
« De Fanfare van Honger en Dorst Ik lust geen fanfare »
Mensen
Ruimtereiziger
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van José van Rosmalen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« De Fanfare van Honger en Dorst Ik lust geen fanfare »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@José. Gewoonweg prachtig! Mooi eerbetoon. Weer heel anders dan dat ik over hem heb geschreven. Zo zie je maar weer: ook voor eerbetoon is er ruimte.
Dik hartje.
Opmerking, als het mag: ‘in levenden lijve’.
Groet,
Han
dank je Han, heb het aangepast, ik dacht nog wel aan het themawoord, maar vond het toch te geforceerd om het erin te fietsen.
José, dat ben ik met je eens; ik heb het er wel ingezet, maar ik ben er (nog) niet echt tevreden over…
Daar struikelde ik ook bij jou over, Han, over dat themawoord. Doet afbreuk volgens mij.
Mooi eerbetoon, Jose, <3
@Dana. Misschien is de gedane aanpassing beter…
Voor mij blijft ie een witte hertog. Mooie introverte ode.