“Hou me eens vast, als je wilt of kunt. Omdat ik bang ben om te vallen.”
“Laat mij maar los, als je durft of mag. Omdat ik echt moet gaan.”
“Kijk naar mij, kijk in mijn ogen en hoor mijn stem. Ik ben niet waar jij bent!”
“Ik hoor en ik zie je. Maar er huist iets in jouw woorden wat mij weerzin brengt.”
“Ik breng jou niets. Slechts een simpele maaltijd. Opgediend in jouw geliefde schalen. Met jouw zo gekoesterde zilveren bestek.”
“Een maaltijd? Wat jij mij toe doet komen is niets meer dan kruimels. Hoewel ik niet met reuzenhonger leef, doet dit mij sterven.”
“Sterven, jij?
Daar lusten zelfs de honden geen brood van”
“Noem het dan liefde”
Goed bedacht en met gevoel geschreven, maar de dialoog klinkt voor mij niet natuurlijk.
In gekoetsterde mag een t weg.
Dank je wel… De t was werkelijk verdwaald…
En nee hij doet mij ook niet natuurlijk aan. Dat was ook opzet hoewel ik niet direct de opzet weet slechts het gevoel.
Maar eerlijk is eerlijk. Poëzie past mij beter. Toch doe ik graag mee.
Ik kan jouw gevoel meevoelen.