Hij diende in het leger van de prins. Sergeant Peper. Hij was zeer getalenteerd op meerdere vlakken. Overal inzetbaar. Het meeste hield hij van gele vlakken. De blauwe vakken ontweek ie altijd. Hij vond ze veel te nat.
Het liefste bewoog Sergeant Peper door het midden. Links en rechts vond hij veel te moeilijk. Op de flanken aanvallen vond hij veel te omslachtig. Vanuit het midden had hij veel meer overzicht. Ook al stond de vijand met zijn rug naar hem toegekeerd, hij schatte meestal goed in wie hij voor zich had.
Aan bommen had Sergant Peper een bloedje hekel. Die stemden hem mineur. Ze sloegen altijd keihard in, in zijn eenzaam hart. Vierenzestig jaar is ie geworden. Sergeant Peper.
Mien,
wel ‘veel’. + ‘vakken’ ipv ‘vlakken’.
Groet,
Rob.
Veel loopt inderdaad wat over. En bij de gele vlakken kan een ‘l’ uitgevlakt worden. Bruin was achteraf gezien ook beter geweest. Ik twijfelde tussen geel en bruin. Lichtbruin. Welteverstaan. Hoewel? Gele aarde bestaat ook.
doet hier en daar aan de Beatles denken, ik zie er een paar verwijzingen in.
O … en de Stones?