Meneer Canninga is geen steek veranderd. Hij geeft ons een rondleiding door het schoolgebouw dat in de afgelopen vijftien jaar wel veranderd is. Er is een grote mediatheek bij gekomen. Maar wat me vooral opvalt, is dat er veel muren en deuren bij zijn gekomen. Wat in mijn schooltijd nog open doorgangen waren, zijn nu allemaal stenen muren. Alles is in secties afsluitbaar. Voorschriften van de brandweer? Angst voor terrorisme of schoolschutters?
Dan leidt meneer Canninga, die mij ooit natuurkunde bijbracht, ons naar ‘zijn’ gang. Tussen de natuurkunde- en biologielokalen staat nog altijd precies hetzelfde rariteitenkabinet. Ik herinner me de dieren op sterk water, schedels, botten, ondefiniëerbare electrische constructies. Alles ligt nog precies hetzelfde, onder een iets dikker laagje stof.
@Inge Hulsker: vandaag nog ben ik in de oude school van mijn man geweest wegens oudercontact van onze meiden. We hebben er weer eentje in het eerste middelbaar. Herkenbaar stukje. 🙂
Dank je Nele. Gelukkig toch één hart voor dit stukje 🙂
Ik was dit jaar voor het eerst sinds 50 jaar weer in mijn oude middelbare school. Ook de sensatie van de verandering en van de dingen die al die tijd hetzelfde bleven
Leuk José, ook na zo’n tijd nog dezelfde ervaring 🙂