De kabinetschef van de vice-eersteminister kwam me persoonlijk halen. Mijn geologische onderzoekingen in Bab ed-Dhra moest ik er voor onbeperkte tijd onderbreken. Het mysterie van het ministerie had erop aangedrongen dat er iemand de Moai beluisterde. Iemand die de stilstaande taal der standbeelden verstond. Daar er slechts enkelen op deze aarde deze beheersen was de keuze snel gemaakt. Mijn twee collegae zaten immers vast als twee opgedroogde leguanen in een Nederlandse herderinnenkast.
Toen mijn ogen het witte koraalzand van Anakena te zien kregen, zou ik eindelijk te weten komen wat de noodzaak zo noodzakelijk maakte dat ik hals over kop het lieflijke Jordanië voor het Paaseiland diende te verruilen.
Snelheid was geboden. Maar standbeelden spreken onverstoorbaar stil en odieus traag.
Intrigerend, een beetje mysterieus. Er zitten mooie zinnen en woordcombinaties in. De stille trage standbeelden zijn een interessand beeld 😉
@Inge Hulsker:dank. 🙂
Mooi!
Knappe beeldspraak. Modieus ook. De moeite van het lezen waard. Paashartje van mij.
Ze laten zich niet tot zwijgen dwingen
@José van Rosmalen: ja, ze spreken altijd, hetzij slopend traag. Ze zijn niet gebonden aan beroepsgeheimen en ze zijn immuun voor zwijgvloeken.:)