Die zeereis om de wereld was hun laatste te vervullen droom. Jarenlang schaafden zijn vrouw en hij aan Het Grote Zeeplan, terwijl ze andere dromen realiseerden. Tot twee jaar geleden. De zaak werd goed verkocht aan een private equity club. Hij stapte uit, zijn compagnon nam de leiding definitief over. Hoewel hij de nieuwe naam van het bedrijf niets vond – het klonk als meeuwengekrijs – was hij zijn werkzame leven bij het verlaten van de haven van Stavoren direct vergeten.
Het Friese familiebedrijf had iets fantastisch gebouwd. Het schip was snel en ingetogen luxueus. Elke dag genoten ze. De gevaarlijke en ongewoon koude Kaap Hoorn rondden ze nu.
Een ijsberg zo noordelijk? Kansloos waren ze die nacht. Onvindbaar was hun zeemansgraf.
Ik kan me geen naam voorstellen die als meeuwengekrijs klinkt.
Klein melodrama dat mij op afstand houdt met iets te gekunstelde zinnetjes. Toch een hartje.