Twee uur rijden, een kwartier rust. Het advies van de ANWB volgden ze altijd op wanneer ze met de caravan op vakantie gingen.
Voor de vierde keer vandaag kwamen Tineke en haar man op een parkeerplaats aan. “Zie je dat, Bram? Daar staan die Belgen ook weer.”
Blijkbaar volgde iedereen het reisadvies goed op. Als alle vakantiegangers elkaar beter zouden kennen, dacht Tineke, zouden ze af kunnen spreken om in konvooi te rijden. De vrachtwagens die ze nu al vier keer hadden ingehaald, deden dat ook.
“Die vouwwagen hebben we vandaag al drie keer gezien,” wees Bram. “Misschien staan we straks zelfs op dezelfde camping.”
“Het zou leuk zijn als we nieuwe vrienden krijgen. Met een groep staan we sterker.”


Gortdroog en grappig!
De voorspelbaarheid voorgeprogrammeerd!
Goed stukje!
Hartje!
Ik vind het een leuk vakantieverhaaltje Marjo maar ik snap de clou niet. Waarom moet je sterk staan op een camping?
Ik vroeg me hetzelfde af als bartsnel.
Dat kon ik in een 120 woorden verhaal niet kwijt, maar je kunt je in de optocht naar het zuiden, bijvoorbeeld op een zwarte zaterdag dat alle wegen zo vol zitten, eenzaam en kwetsbaar voelen. Dan zie je diezelfde mensen steeds terug op de parkeerplaatsen en zou je willen dat je vrienden had. In het algemeen sta je sterker als je met meer bent en als je vrienden hebt die je steunen, lijkt mij. Niet dat ik daar veel ervaring mee heb, maar dat denk ik zomaar. Ik droom weleens over samen sterker staan in het leven. Maar ik weet dat het een illusie is.
Ik word daar altijd een beetje verdrietig van. Wij zijn van die naïeve volgas rijders. Lekker inhalen. En dan na een verantwoordelijke bewegingspauze voor de kinderen moeten we iedereen weer opnieuw inhalen. Soms wel vier keer. Maar het iedere keer dezelfde mensen treffen is erg herkenbaar. Leuk stuk.
Dank je, Annemieke
Leuk, goed geschreven en heel herkenbaar.
@Marjo, op vakantie wil ik niet sterk staan. 🙂