Haar gevlekte, behuilde gezicht is het uitgelopen schilderij van de kleutersnoet die mij glazig aankeek toen ik, het lijfje balancerend, een plasje van haar achterliet langs de weg. En ook haar knuffel. De tranen van dat gemis kon ze nog aan mij afvegen.
Nu, vijftien jaar later, vliegt ze uit. Slap van ellende zwaait het begin van haar zelfstandigheid de laatste kracht uit ons beide. Ik val aan gruzelementen. Maar ik zwaai wanhopig terug, terwille van een toekomst.
Ik weet niet hoe een moederhart precies werkt; gebroken of verscheurd, het raapt zichzelf telkens weer bij elkaar. Het kan even duren, of iets langer, maar tegen de tijd dat het echt nodig is lijkt het weer een functioneel pompende klont weefsel.
Luus,
het begin leest niet uitnodigend. De toepassing van het themawoord, de laatste alinea in haar geheel, is geweldig!
Rob.
Dank Rob, het begin komt denk ik niet echt uit de verf. Deze tekst bestond al (wel van mij), maar was veel langer. De uitdaging was het schrappen, omdat ik daar niet goed in ben, in schrappen. Geen goed idee, er blijft niet veel van over. 🙂
@luus, in tegenstelling tot Rob vind ik de intro roerend en beeldend. Een verloren knuffel is hel. Ik zou een witregel hebben geplaatst tussen afvegen en nu. Typo: beide/beiden. Ik voel verschil tussen de 1e en de 2e alinea. Kan het gevoel niet uitleggen. Voor 120 woorden heb je er een wereld aan emotie ingepompt. Hartwaardig.
Dag Luus,
Ik denk dat het eerst stuk meer beeldvormend is, en het tweede stukje beschouwend over de emotie (als ik dat zo juist omschrijf). Daar zit het verschil. Het tweede stukje is wat mij betreft makkelijker inleefbaar. Maar het eerste stuk vind ik liefelijk. Zo’n mooie verdrietige kleutersnoet.
Groet,
Annemieke
Zuster Luus,
Aparte schrijfstijl. Dat uitgelopen schilderij vond ik onder meer goed gevonden.
VmetdeVorK.
Prachtig verwoorde herkenbare universele gevoelens.
Hartje.
“de laatste kracht uit ons beide”. Ben ik fout of is het “beiden”?
Beetje laat, maar dank Mili (witregel was er, maar weer verwijderd. Omdat haar gevlekte, behuilde gzeicht in het nu het uitgelopen schilderij van toen is. Maar je kan het dus ook anders lezen :-)), dank Annemieke (ja, daar zit het verschil), dank VmetdeVork en dank Peter. Ja Mili en Peter, stomme typo, beiden dank voor de scherpe blik en correctie maar kan het niet veranderen. Zal hier eerst wat meer moeten schrijven…
Groetjes, Luus