Op het einde van de laan, tegenover een hertenweide, vind ik haar huis. Ik zet mijn ebike tegen een lantaarnpaal, loop voetje voor voetje naar de voordeur en bel aan.
Ik hoor voetstappen. Als ik zoiets nog gekund had, was ik alsnog weggerend. Nu meet ik mij gedwongen door de jaren een ferme houding aan.
De deur gaat open. Zij is het. Vroeger was zij slank en sterk. Al staat ze nog altijd kaarsrecht, nu oogt ze mager en breekbaar.
‘Waarom wil je me weer zien?’ vraagt ze zonder omwegen.
Dat is in die zestig jaar in elk geval niet veranderd.
‘Ik heb nagedacht over je vraag,’ zeg ik. ‘Het antwoord is ja.’
Zij glimlacht. ‘Dat werd tijd. Kom binnen.’
Dag Hay,
Mooi beeld. Mooie titel.
Ik ga het ook niet hebben over twee keer ‘antwoord’ na elkaar 🙂 Vind ik zelfs wel mooi.
Maar …na ‘na zestig jaar’ ontbreekt ‘in’.
Dank je, Han. Ik was nog druk aan het herschrijven. Voordat ik je reactie las, had ik al één antwoord weggewerkt. 😉
Je laatste opmerking begrijp ik eerlijk gezegd niet. Bedoel je dat ‘na zestig jaar’ mooier is dan ‘in zestig jaar’? Tussen die twee mogelijkheden twijfelde ik namelijk.
Ik zat trouwens ook nog te piekeren over ik-vorm of hij-vorm. De ik-vorm is directer, maar misschien komt die hier toch wat gekunsteld over. Ik wacht de reacties even rustig af. Omschrijven naar hij-vorm is snel genoeg gebeurd. Twee minuutjes, schat ik zo.
Dag Hay,
Ik bedoelde:
Dat is in die zestig jaar IN elk geval niet veranderd.
Ik vind de ik-vorm niet gekunsteld. De hij-vorm zou het, vind ik, te zwaar maken.
Het is een kwetsbaar verhaal. Bij dat kwetsbare past de ik-vorm, naar mijn idee, beter.
Ja, gevoelsmatig vond ik dat ook. En in veel gevallen is het gevoel een betere raadgever dan de ratio.
Mooi stukje Hay.
Dank je, Miranda. Al kom ik bij mijn verhaalideeën meestal in de fantastische richting uit, ik zou het erg eenzijdig vinden om nooit eens iets anders te proberen.
Broeder van den Munckhof,
In dit verhaal beschrijf je de zenuwen wel mooi.
VmetdeVorK.
Dank je, broeder VmetdeVork.
Naast het tonen van die zenuwen wilde ik natuurlijk ook de vraag naar het waarom in de lucht laten hangen. Het antwoord op die vraag moet de lezer zelf maar invullen. Ik had oorspronkelijk een hint willen geven, maar bedacht me op tijd. Het stukje zou er niet door vooruit gaan, denk ik. En ja, de reden was ook praktisch. Woorden had ik daar eigenlijk ook niet meer voor over.
Mooi, Hay!
Dankje, Marlies. Het werd weer eens tijd voor een ‘nietfantasystukje’. 😉
Mooi geschreven, @Hay.
Mij komt de ik-vorm niet gekunsteld over.
Maar ook de hij-vorm kan heel goed (misschien wel beter), maar dat is een kwestie can smaak.
Dank je, Nel.
Ja, ik twijfelde behoorlijk over de keus tussen tt of vt, maar heb besloten het gewoon te laten zoals het is.