Schrijf mee!
« »

Liefde, Mensen

Weerzienigheid

15 juni 2015 | 120w | Hay van den Munckhof | 9 |

Op het einde van de laan, tegenover een hertenweide, vind ik haar huis. Ik zet mijn ebike tegen een lantaarnpaal, loop voetje voor voetje naar de voordeur en bel aan.
Ik hoor voetstappen. Als ik zoiets nog gekund had, was ik alsnog weggerend. Nu meet ik mij gedwongen door de jaren een ferme houding aan.
De deur gaat open. Zij is het. Vroeger was zij slank en sterk. Al staat ze nog altijd kaarsrecht, nu oogt ze mager en breekbaar.

‘Waarom wil je me weer zien?’ vraagt ze zonder omwegen.
Dat is in die zestig jaar in elk geval niet veranderd.
‘Ik heb nagedacht over je vraag,’ zeg ik. ‘Het antwoord is ja.’
Zij glimlacht. ‘Dat werd tijd. Kom binnen.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hay van den Munckhof of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

12 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »