De dag dat ik jou voor het eerst ontmoette, staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Je was zeer aanwezig, op een aangename manier wel, en vol energie. Al vlug wist ik heel veel over jou en jij veel te veel over mij. Als een storm raasde je dagen, maanden zelfs, door mijn leven. Het voelde goed, al wist ik dat het eens zou stoppen … En dat deed het helaas ook, later dan verwacht, maar toch veel te vroeg.
Nu ben ik al maanden aan het dolen, uitgeput. De brokstukken die achterblijven, laat ik voorlopig maar liggen, als een herinnering. Soms zet de wind immers nog eens op en hoop ik stiekem op nog een keertje stormweer.
Ik mis je!
« Moederloos
That's life »
« Moederloos That's life »
Fictie, Mensen
Een komen en gaan …
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Stefanie Rls of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Moederloos That's life »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Heel herkenbaar. Mooi.
Sterk stukje.
Ik zou een keertje (bijvoorbeeld bij ‘Nu ben ik al…) op een nieuwe regel begonnen zijn. Maar dat is een detail. Gewoon een mooi stukje. <3
@lijmstok en @levja : hartelijk dank 🙂 !
Ook jij bedankt @Hay . Ik heb het beetje aangepast aan je opmerking 😉 .
mooi Stefanie, je weet in weinig woorden een gevoel neer te zetten.
Mooi stukje, Stefanie. Goed verwoord.