Spreken is zilver, zwijgen is goud … Althans dat beweert men toch zo nu en dan, maar wat als er iets is dat je wil zeggen, MOET zeggen, niet kunt zeggen? Wat dan? Wat gebeurt er dan? Laat je het dan jezelf infecteren, zoals een ontsteking. Eerst onaangenaam en lastig, tot het begint te zweren en te etteren. Geef je het dan op? Vertel je dan wat je te zeggen hebt? Ongeacht de consequenties. Word je dan de vulkaan die uitbarst, niet stopt en wellicht alles en iedereen verwoest die het tegenkomt, inclusief jezelf? Of hou je je vast aan die bewering en verzorg je jezelf zo goed en zo kwaad als je kan, tot de volgende ontsteking? Ik kies GOUD!
« Kritirodie
Wachten »
« Kritirodie Wachten »
Fictie, Maatschappij, Mensen
Getormenteerde ziel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Stefanie Rls of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Kritirodie Wachten »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Interessant dilemma, Stefanie.
In een situatie, zoals jij die beschrijft, koos ik voor zilver.
Wat een bevrijding en een opluchting. Maar elk mens maakt keuzes die voor hem of haar het meest passend zijn.
Vraagje:
Is bewering een Vlaams woord voor spreekwoord?
monddood gemaakt worden is natuurlijk een vorm van gedwongen zwijgen, dan is het de vraag of je het risico kunt nemen toch te spreken, het is een dilemma waar mensen in dictaturen veel mee te maken hebben.