Zijn pupillen draaiden als defecte kompasnaalden in zijn oogkassen. Voorheen speelde Centrifugalo een potje Poolbiljart onder het afdak bij de visafslag en overtuigde omstanders van de werking van kuit als afrodisiacum. Het viel ons op dat zijn haardos bij wind uit zee tot een tegendraadse kuif woei. Liepen we in de namiddag naar La Cantina Desperados dan viel zijn schaduw in tegengestelde richting als die van mij. We wilden er geen aandacht aan besteden. Daar roep je de Dwaze Goden mee aan. Achteraf gezien moesten we zijn vrouw serieus nemen. Beroerde zij zijn lid, dan deinsde Centrifugalo terug, alsof zijn Wil zich tegen hem keerde. Een Kracht moet hem in zijn greep hebben gekregen. Hij is Westwaarts gezogen. Voorgoed verdwenen!

Heerlijk bizar stukje. <3
Surrealistisch sfeertje…