Gemeen lacht ze me toe. Alsof ze dit alles voorzien heeft. Gepland heeft, lijkt het wel. Ik ontbloot mijn tanden naar haar, maar ze blijft teruglachen. Een vijandige schreeuw ontsnapt mijn lippen en ik spuw naar haar. Mijn speeksel druipt traag van de spiegel.
“Laat me toch met rust. Ga weg!â€, schreeuw ik naar mijn spiegelbeeld. Dat zij het nog steeds grappig lijkt te vinden, maakt me razend. Mijn vuisten raken haar harde, koude lichaam, maar zij geeft geen krimp. Zelfgenoegzaam kijkt ze op me neer. Ja, nu weet ik het zeker, dit was haar doel. Ik werp haar een laatste wanhopige blik toe en zak verslagen in elkaar.
Achter de one-way mirror krabbelen twee mannen vlijtig in hun notitieboekje.
Beste gweiden, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag, bijvoorbeeld op ons schrijversforum. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie