Boos staat ze voor me. “U weet niet hoe het is mevrouw, om altijd maar weer te moe te zijn, als je hebt gewerkt. Ik wil deze stage niet meer!”
Ik sputter wat tegen, zeg dat we toch juist geregeld hebben dat ze minder uren per dag mag werken, en dat ze zittend mag werken.
Maar ze hoort me niet, en briest huilend verder hoe ze zich als een voddenbaal heen en weer geschoven voelt, en steeds weer mislukt.
Mijn collega weet haar op zachte, respectvolle toon weer rustig te krijgen.
“Ze moet gewoon even stoom afblazen. Haar teleurstelling is te begrijpen.” Ik bewonder de rust van mijn collega, en heb meelij met een meisje van zeventien met weinig toekomstbeelden.
« Flirten met de spiegel
Poes dicteert »
« Flirten met de spiegel Poes dicteert »
Column, Communicatie, Maatschappij
Harde realiteit
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Flirten met de spiegel Poes dicteert »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Dit stukje maakt me wel nieuwsgierig wat er dan scheelt met dat meisje. Verder goed geschreven.
Leuk stukje. Ik zou de dialoog er in de opmaak wat meer laten uitspringen.
‘Perspectief’ lijkt me een meer passend woord, dan ’toekomstbeelden’.
Met vriendelijke groet,
Chris
Aardig beschreven, alleen zou ik ’toekomstverwachtingen’hier passender vinden dan ’toekomstbeelden’.
@Hekate: tja, soms komen we daar zelf ook nooit achter. Vaak een combinatie van ellendige jeugd, vervelende ervaringen, vaak foute keuzes gemaakt, teveel en te jong aan de drugs/alcohol en psychiatrische problematiek…
Heel veel geduld en liefde geven dus lijkt mij het beste middel.
Lisette, waarom reageer je alleen op de feedback van Hekate? Het zal niet bewust gebeuren en ook niet verkeerd bedoeld zijn, maar op mij komt het een beetje vreemd over.
@Hay, het is niets anders dan dat Hekate een inhoudelijke vraag stelde over het beschreven meisje. Dat is een vraag die mij uitnodigt tot reageren. Jouw en Chris’ reactie gingen meer in op het woordgebruik. Ook prima hoor, alleen wllde ik daar verder niet op te reageren, vind ik. Snap je?
Dat is uiteraard je goed recht, Lisette. Of ik het ook snap? Nee, eerlijk gezegd niet helemaal. Ik reageer als ik ook maar even de tijd vind op élk constructief bedoeld commentaar. Maar goed, verplicht is dat niet …