Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Maatschappij

Harde realiteit

16 april 2015 | 120w | Lisette | 4 |

Boos staat ze voor me. “U weet niet hoe het is mevrouw, om altijd maar weer te moe te zijn, als je hebt gewerkt. Ik wil deze stage niet meer!”
Ik sputter wat tegen, zeg dat we toch juist geregeld hebben dat ze minder uren per dag mag werken, en dat ze zittend mag werken.
Maar ze hoort me niet, en briest huilend verder hoe ze zich als een voddenbaal heen en weer geschoven voelt, en steeds weer mislukt.
Mijn collega weet haar op zachte, respectvolle toon weer rustig te krijgen.
“Ze moet gewoon even stoom afblazen. Haar teleurstelling is te begrijpen.” Ik bewonder de rust van mijn collega, en heb meelij met een meisje van zeventien met weinig toekomstbeelden.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »