Poes gebiedt mij plaats te nemen aan haar vensterbank. Opmaat tot een straf tête-à -tête. Of het nu eens geen tijd wordt dat ik met mijn smoelwerk weer op Twitter verschijn, is de strekking van haar dwingend advies. Anderhalf jaar ben ik van het Internet weggebleven. Ik vluchtte. Je kunt op Twitter zomaar iemand tegenkomen die je niet wilt lezen. Vaak zit er ook een Ava bij. Connotaties aan die periode schrijnen nog altijd. Via het scherm ben je zo dichtbij dat je denkt dat je het verleden kunt aanraken. Ik heb er dan ook voor gekozen schuil te gaan achter mijn literaire held James Joyce. Poes insisteert. Zij maakt mij uit voor een slappeling. Ik moet met de billen bloot.

Insisteren en gebieden? Ik zou beginen met haar een dag geen eten te geven(geintje!).
Aardig stukje. Katten kunnen inderdaad de indruk wekken, dat zij iets te verordonneren hebben. Wat zij in houding en gedrag kenbaar maken is meestal te moeite waard, al hoeven wij in onze kronkels hun kronkels niet te volgen.
Met vriendelijke groet,
Chris
Leuk, vooral omdat er heel wat te raden valt.
Dank voor de reacties!
Rob.