Op het station kan Elbert Wielewaal zijn fiets makkelijk kwijt – niet iedereen kan tegen een spatje vandaag. Hij heeft haast, de trein rijdt het perron al op. Onderaan de trap hoort hij het kraken van hard plastic onder zijn voet. Elbert raapt een verbrijzeld doosje van de grond. Er zit een cassettebandje in. Verbaasd ziet hij zijn eigen handschrift: de tape die hij Mira gaf om haar voor zich te winnen.
Hij kijkt om zich heen. Zoekend. Weggedoken in hun jas lopen mensen van en naar de trein. Een vrouw kijkt naar hem. Mira? Nee, ze is te jong. Twintig jaar gaan aan niemand voorbij. En toch, ze heeft dezelfde oogopslag. Het duizelt hem. Vragend houdt hij het bandje omhoog.
Leuk stukje! <3
Lekker raadselachtig. Je moet als lezer veel zelf invullen, maar vanwege de mooie sfeer in dit stukje vind ik dat geen probleem. <3
Mysterieus dwaalspoor.
Mira’s dochter?
Ik ben gek op verhaaltjes rondom de trein. In dit geval vind ik het leuk om te moeten raden. Ik denk ook dat het Mira’s dochter is.