We waren allemaal ongerust. Een week lang hadden we getwijfeld. Gebeld naar elkaar. Gesproken. Geluisterd. De dingen eindeloos van elkaar afgewogen. Over en weer. Nagels gebeten. Zeer weinig geslapen.
Het kind was bij hem. Hij zou het geen kwaad doen. Dit was wat we zeker wisten. Dat was het enige wat ons troost en houvast gaf. Die zekerheid deed ons besluiten.
We zouden wachten totdat de psychologische hulp kwam na het weekeind. Het was de enige optie. Naar ons luisterde hij toch niet.
Echter, hij zag het zelf.
Zondagmorgen belde hij me op. Ik vond hem in de regen met het kind in de wind.
Opname. Hoop. Onmacht. Brekend riet. Verdriet. Zijn pijn, onze pijn.
De band die niemand ziet.
« Karatoma
Gedachtenleven »
« Karatoma Gedachtenleven »
Liefde
De band
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van poortader of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
3 reacties
-
Op 30 maart 2015 om 20:51 zei C.P. Vincentius:
Beste poortader,
Mooie dramatische schets van een emotionele band, van het solidair blijven ondaks grote problemen.
Met vriendelijke groet + hartje,
Chris
-
Op 30 maart 2015 om 21:10 zei VmetdeVorK:
Dit is knap geschreven. Er hangt een gespannen sfeer.
-
Op 3 april 2015 om 16:14 zei Kiko van Ingen:
Op de rand van waanzin. Daar hou ik wel van – met alle drama die er bij hoort. <3
Reageren
« Karatoma Gedachtenleven »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste poortader, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie