We dansten een wals over de houten vloer van jouw woonkamer. We lachten en waren blij dat niemand ons kon zien.
Ik kan niet walsen, nooit geleerd. Toen ik de leeftijd had om op dansles te gaan, in 1968 of ’69, was ballroomdansen volkomen ‘uit’. Zoiets deed je niet en met de enkeling uit de klas die van zijn of haar ouders op les moest, hadden we medelijden. Jij was ouder dan ik en had wel les gehad, maar veel gevoel had je er niet voor.
Met mijn rechterhand in jouw linker en onze vrije hand om elkaars middel, zwierden we door de kamer, alsof we echt aan het walsen waren. Tot we niet meer konden van de slappe lach.
Leuk verhaaltje.
Is het bewust dat je schrijft “Ik kan niet walsen” (tegenwoordige tijd) maar “Jij was ouder” (verleden tijd). Ik had verwachte dat je nog iets ging schrijven over dat hij gestorven was of haar verlaten had of zo.
@Hekate, dank je. Dit is een waar gebeurd verhaaltje en mijn vriend is ruim een half jaar geleden overleden. Dat kun je lezen in veel van mijn eerdere verhaaltjes.
((( Marlies))) een herinnering vol schoonheid om te koesteren. Dank voor het delen.
Dank je, Mathilde
De mooie herinneringen blijven altijd in je hoofd walsen.
Ik zie het voor me, mooi geschreven, Marlies!
Excuses Marlies, dat wist ik niet. Ik ben nieuw hier dus las het als een losstaand verhaal. Maar had het dus toch goed gelezen dat er meer speelde dan je in dit verhaal verklapt …
Beste Hekate, je hoeft je niet te verontschuldigen, hoor. Ik begreep al dat je het niet wist. En je had het inderdaad goed gelezen! 🙂
Dat verklaart waarom je alles in verleden tijd schrijft. :(.
Yep!
Dierbare herinnering!