Kom maar op, ik lust je rauw. Hier trek ik een streep in het zand, zet mijn hakken erin, om niet meer over mij heen te laten lopen. Het is nu of nooit, de klok slaat twaalf en tijd heelt de wonden die ik ga maken. Alsof ik altijd met alle winden mee waai, klakkeloos de golven mijn bestaan laat bepalen: oost west, ík ben best!
Al schuimbekkend worstel ik mij naar voren. Jij schreeuwt en tiert en ik grom en grauw wat terug. Een rechtse directe. Een onverwachte knal uit een blinde hoek. Je rukt aan mijn kleren en ik wankel op mijn benen. Trillend en ziedend, kokend van woede, ploeter ik tegen de wind op weg naar huis.
« Warmte
Te lang gewacht »
« Warmte Te lang gewacht »
Natuur
Vechten
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lijmstok of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Warmte Te lang gewacht »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Prachtig
Lijmstok, ik voel je woorden bijna fysiek.
Misschien moet je er eens uit gaan.
@Lijmstok, je schuimende tekst kan even goed metaforisch zijn. Meewaaien is m.i. een woord.
Reuzel schuimt ook als je het uitbakt.