Schrijf mee!
« »

Communicatie, Cultuur, Mensen

Warmte

12 januari 2015 | 120w | Han Knols | 8 |

Soms dacht hij aan de dood, de laatste bestemming. Hij hoopte voor Donar komen te staan. De god die nooit zweeg, maar bleef hameren.

Dan kon hij zijn kin heffen, de rug rechten en de borst laten zwellen.
Dan kon hij lachend vertellen over het onweer, waar hij toch altijd bang voor bleef.
Die kon hij ook vragen hoe het is om als god naar zijn evenbeeld te zijn geschapen; vretend, zuipend en soms bedriegend.

Het leek hem een god die dan een knipoog zou geven en naar de waard zou wenken voor twee kroezen bier en een maal.
Hij zou durven vragen of hij hem vriend mocht noemen.
Hij voelde al het branden, van de klap op zijn schouder.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Knols of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

21 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »