Hij kon zweten als een ranzige otter. Zomaar uit het niets, zoals hij zijn ogen kon laten breken van de helse pijnen. Of kon dubbelslaan van het janken. Ter compensatie strooide hij bloemblaadjes waar haar voeten de grond raakten als zij na een dienstreis thuiskwam om er te verdwalen.
Gezeten achter zijn computer zag zij hem op een dag te werk gaan. Hij zuchtte, schoof op zijn stoel, schraapte de keel en wierp een wanhopige blik of wat door de ruimte. En daar waren ze. De pareltjes van zijn inspanningen die, zich een weg banend, langs zijn kop dropen. Een slordige duizend of drie waren plotsklaps verdwenen; hij had de balans net opgemaakt. Aldus het oeuvre van de pathologische leugenaar.
Mili, ik haat hem al haast meer dan jij!
Om een complete evenwichtsstoornis te krijgen. Mili, ik hoor je grommen.
@Conny en @Madeleine, heerlijk dat jullie zo mee haten met deze miniserie varkensdrek. 🙂
Het varken wordt mooi van lelijkheid. 🙂
Heerlijk om zo te spelen met één van de basisemoties: walging.
Een welverdiend hartje voor het vieze varken.
@Nel, het hartje toch wel voor de schrijfster hoop ik. 😉 Schrijven is inderdaad heerlijk spelen. Dank je.
Dag Mili,
Een duidelijk, wrang beeld.
Ik twijfel over een ‘Een slordige duizend of drie’
Is dat niet dubbelop?
‘Een slordige drieduizend’ misschien.
@Han, je hebt wel gelijk. Ik geloof dat ik een woordje tekort kwam en dit er tussenplempte op het laatste moment.
Dag Mili,
Doet wat mij betreft niets af aan de tekst.
Steengoed.
Het zwijn in het varken begint zich steeds duidelijker af te tekenen, Mili. Bij het lezen van ‘de pareltjes van zijn inspanningen’ kreeg ik even het gevoel dat je de zware strijd van een schrijver onder woorden probeerde te brengen. <3
@Han, dank je voor het compliment en @Harry, het wordt tijd dat ik een ander beest ten tonele voer. Hij kon zweten als een ranzige otter … zwijnenpareltjes dus. 😉
Goed beeld neergezet, mili <3
Helemaal mee eens. Knap beschreven.
Alleen de conclusie dat die man een pathologische leugenaar is, had je als lezer misschien beter zelf kunnen trekken.
je moet misschien oppassen voor overkill, deugde er absoluut niets aan hem? Puur als tekst is het wel eens iets anders om uiterst negatieve emoties toe te laten.
@Hay, ik wilde de miniserie over het varken afsluiten. Vandaar. Stel dat jij alleen dit laatste stukje had gelezen, had jij zijn pathologische leugens begrepen/eruit gehaald?
Misschien niet, Mili, maar dan nog vind ik het mooier om wat meer indirecte hints te geven dan het achteraf aan de lezer uit te leggen.
@José, schaar het onder beroepsmatige deformatie. Er zijn er. Echt. Zonder overkill. Die moeten ook in al hun stuitendheid beschreven kunnen worden.
@Hay, ik begrijp je opmerking goed waarin je ook gelijk hebt; het show, don’t tell. Zie het maar als mijn grote varkensfinale. 🙂