Het gaat wel over. Ze hebben het gezegd. Ze hebben het me beloofd.
En ze hadden gelijk. De blauwe plekken trokken weg. De schrammen leken te helen. En zelfs wat kilo’s kropen terug in mijn gezicht.
Zo kwam alles goed. Een baan, lieve kinderen en man, wat wil je nog meer.
Maar.
Achter mij gebeurt het, altijd.
Ik ben op mijn hoede, altijd.
Elke deur levert potentieel gevaar, altijd.
Ieder boos woord doet mij ineen kruipen, altijd.
Zo ging de man, werd de baan minder leuk en de kinderen een te grote verantwoordelijkheid.
Wat wil ik nog meer?
Onbevangen de wereld tegemoet treden
Zonder angst
Zonder tranen
De blauwe plekken zie je inderdaad niet meer.
Ik voel ze nog wel.
Pff, Janneke, heel veel sterkte!
Triestig stukje…
Bij kilo’s die in je gezicht terug kruipen kan ik me niet zo goed iets voorstellen. Dat zou ik anders omschrijven.
Nou geloof me maar dat de kilo’s langzaamaan weer wat terug kwamen in mijn gezicht. En dat was maar goed ook. Overigens heb ik dit niet geschreven om medelijden. Hoogstens om begrip voor ieder die dit door gaat.
Ik dacht geen moment dat je met dit stukje medelijden op wilde wekken, Janneke.
Als lezer zit je regelmatig met de vraag of een stukje als dit pure fictie is, autobiografisch of iets daar tussenin. Ik heb het naar beide zijden wel eens fout opgevat door een autobiografisch stukje als fictie te lezen of juist andersom. Daarom houd ik tegenwoordig maar met beide opties rekening.
Wat die kilo’s betreft begrijp ik heel goed wat je daar mee wilt uitdrukken. Mijn punt is alleen dat het mij fysiek onmogelijk lijkt dat je in je gezicht echt kilo’s zwaarder wordt. Het past denk ik beter om iets te zeggen over een voller wordend gezicht.
Ik ben begrijp je punt maar het was werkelijk dat eerst mn benen iets voller werden en het zo naar boven ging. Dit keer niet te zien aan mn ava maar vol ben ik nooit meer geworden 😉