Het was als het vertragen van mijn pas in een museum, zoals ik langs de dode winkels ging. Boekhandel Scheltema, Maison De Bonneterie. Winkels die er altijd zouden zijn, omdat ze er altijd al waren, althans in mijn herinnering. Voorjaarslicht viel als bladgoud van de gevels. Oude sierletters kropen onder de nieuwe namen uit.
Waren dit niet de straten waarmee je eens kon winnen in het Monopolyspel? Nu ging je direct vanaf de start de gevangenis in? Er waren geen gekleurde huizenblokken meer en geen hypotheken.
Namen van advocaten stonden nog gebeiteld in steen, maar hun deuren sloten zich, als de schermen van een decor voor een wereld zonder verdediging. Ratten verlaten het zinkend schip. Waren wij maar zo slim.
Tja, langs af is ook niet meer wat het geweest is. Puntig geschreven weer. Welkom op deze site. Hoop meer van je te mogen lezen.
Dank Levja. Leuk om te horen. Ik ga mijn best doen.