Zij komen nader tot elkaar. Vaak zweven wij tussen hen in, gevangen in de leegte van het niets, maar niet vandaag. Zij zullen samensmelten – voor het oog althans. De nacht verstikt de dag. Een moment van duisternis, een middag in het donker. Net nog, toen zij zich zonder angst naar elkaar toe bewogen, geen van hen uitwijkend, was alles nog gewoon; weinig later zijn zij samen een, een etmaal gevangen in een blik.
Maar onbekende, ongekende krachten drijven hen uiteen. Zij verliezen de grip, op elkaar en op zichzelf. De omhelzing van twee werelden bestaat nog slechts in het geheugen.
Dan laten zij los en is alles zoals het altijd is geweest. Zij daar, en zij daar. En wij ertussenin.
Beste DonDuedos, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie