Mijn moeder had haar hele lange leven al niks op met poeha. “We zijn allemaal bloot geboren, hoor”, was een gevleugelde uitspraak van haar.
Haar waardigheid verloor ze nooit, ook niet toen haar leven ineens bijna voorbij was.
Een ziekenhuisarts kwam haar melden welke mogelijkheden er nog waren. Hij probeerde haar weg te halen van een wisse dood: ze kon nog bloedtransfusies krijgen, er konden botnaalden worden geplaatst…
Ze hield hem vriendelijk, maar beslist tegen. Aan haar lijf geen polonaise meer. Hij sputterde nog, maar kon niet tegen haar op.
Dat betekende het zelfgekozen einde van het medisch handelen, en daarmee een versnelling van haar dood.
Ze ging, onovertroffen waardig. En ik ben enorm trots op haar en haar levensles.
« Helder verhaal
Ontruiming »
« Helder verhaal Ontruiming »
Column, Communicatie, Familie
Levensles
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Helder verhaal Ontruiming »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Lisette wat een sterke vrouw
Levenslessen over sterven.