Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Familie

Levensles

25 september 2014 | 120w | Lisette | 7 |

Mijn moeder had haar hele lange leven al niks op met poeha. “We zijn allemaal bloot geboren, hoor”, was een gevleugelde uitspraak van haar.
Haar waardigheid verloor ze nooit, ook niet toen haar leven ineens bijna voorbij was.
Een ziekenhuisarts kwam haar melden welke mogelijkheden er nog waren. Hij probeerde haar weg te halen van een wisse dood: ze kon nog bloedtransfusies krijgen, er konden botnaalden worden geplaatst…
Ze hield hem vriendelijk, maar beslist tegen. Aan haar lijf geen polonaise meer. Hij sputterde nog, maar kon niet tegen haar op.
Dat betekende het zelfgekozen einde van het medisch handelen, en daarmee een versnelling van haar dood.
Ze ging, onovertroffen waardig. En ik ben enorm trots op haar en haar levensles.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »