Gisteren, aan het eind van de middag, ging ik met onze vrienden W en C naar Zandvoort, om van daar naar ‘South Beach’ te lopen. De lucht was blauw, de temperatuur heerlijk.
Op South Beach voelden we niet veel van de wind, zodat we volop konden genieten van de zon en een drankje. Wat later bestelden we eten. Ik nam weer die geitenkaas salade, weet je nog? Hij smaakte net zo lekker als toen.
Ik miste je wel, hoor, maar het was zo aangenaam met W en C, dat het geen pijn deed. Ik genoot echt: van de zee, de zon, het eten, het gezelschap, de wandeling heen en terug, tegen het eind de rode, ondergaande zon. Een heerlijke avond.
Mooi om te zien dat je tegelijk kunt genieten en herdenken/herinneren.
Voor iemand met een schrijftips website, blijf je wel lang bij één onderwerp. Begrijpelijk, maar je valt na zo’n kleine dertig stukjes over je verlies af en toe in herhaling. Dat mag ook allemaal, maar het maakt het lezen niet prettiger.
Hopelijk doe je binnenkort eens iets uit de doeken over (ik noem maar wat) de biologische klok van de spintmijten of over al die keren dat je in het buitenland werkte en studeerde?
Ten eerste, Lijmstok, hoef je mijn stukjes natuurlijk niet te lezen en ten tweede zou ik heel graag weer eens andere dingen willen schrijven, maar dat lukt nu nog niet. Ik ben al blij dat ik deze stukjes over mijn verdriet kan schrijven, want dat helpt bij het verwerken. Het is vandaag precies vijf weken geleden dat mijn vriend overleed. Snap je?
Ja ik snap het, therapeutisch schrijven is heilzaam, zogezegd. En ik snap ook dat het nog maar kort geleden is.
Maar je moet je wel realiseren dat je hier voor ‘een publiek’ schrijft, in een open omgeving. Het is geen dagboek. Natuurlijk schrijf je die stukjes voor jezelf, en natuurlijk hoed ik ze niet te lezen. Maar het mag wel.
Je verlies verwerken kan ik niet doen. Maar je stukjes lezen wel.