We zaten op de huishoudschool en waren dikke vriendinnen. Elke week gingen we naar de snackbar. Ik had geen geld maar Petra wel en zij kocht een patatje en ik mocht met haar mee eten. Totdat mijn ouders gingen verhuizen en ik mee moest. Mijn ouders hielden het contact af. En hoewel we brieven schreven naar elkaar, stopte toch het contact. We hadden geen telefoon, laat staan Skype of Facebook.
Totdat we 43 jaar later via Schoolbank elkaar weer vonden. We schreven, we mailden, we ontmoetten elkaar en wisselden onze levens van de afgelopen 43 jaar aan elkaar uit. Eén ding heb ik nog steeds niet genoemd. Dus Petra als je dit leest: “Je krijgt nog een patatje van me”.
« Fricandel
De laatste smulrol »
« Fricandel De laatste smulrol »
Communicatie, Eten & drinken, Maatschappij, Mensen
Weerzien na meer dan 40 jaar
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marja53 of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Fricandel De laatste smulrol »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Wat bijzonder!
Dank je wel Lousje,dat is het ook zeker!!
Mooi @Marja. De kans dat Petra dit leest is denk ik klein, het idee en verhaal vind ik leuk.
Leuk hoor! Dit keer wel contact gehouden?
Desireé, ja hoor, Petra heeft het ook gelezen.
Daphier, zeker houden we nu contact, onze ouders kunnen het nu niet meer tegenhouden, en het patatje krijgt Petra eerdaags.
@Marja, ooohh, dat maakt het helemaal leuk!
oude vriendschap die niet verloren gaat..