Als kind had Maria moeders verhalen met een mengeling van angst en fascinatie aangehoord. Als tiener had ze besloten dat het niet meer dan bangmakerij was. Vandaag had ze moeders ongelijk willen bewijzen, want monsters en schatten bestaan tenslotte niet, niet echt. Ze had beter moeten weten, want moeders hebben meestal gelijk.
Met het bloed dat haar gebroken lichaam verlaat dooft ook het licht in haar ogen. De draak sist in haar oor: “Vertel waar je moeder is, dan laten we je dochter leven.”
In de verte schreeuwt haar stem, maar van binnen glimlacht ze. Je had ongelijk, mama, ik ben wel sterk genoeg. Tynek de draak is overwonnen en Jutka is veilig.
Van angst bevrijd omarmt ze de duisternis.
Aflevering 23 van het kettingverhaal ‘Het Mariamysterie’
Voor het hele verhaal lees hier: http://forum.120w.nl/discussio.....rie#Item_1
of op Jelles webbie : http://jelleravestein.blogspot.....rhaal.html
José schrijf jij de volgende?
Goed vervolg @G.J. Goed je weer te lezen.
Thx Levja, heb eigenlijk nergens tijd voor op dit moment, maar dat zal hopelijk binnenkort weer veranderen.
Dat het dan maar gauw binnenkort is @ G.J.
Succes met de drukte!
Mooi @G.J. Goed vervolg en ben benieuwd waar je druk mee bent. Ik hoop een boek. Fijn dat je de tijd hebt genomen. Spannend!
@gj mooi vervolg en een uitdaging voor Jose om daarop voort te borduren.
Druk is het onvermijdelijk gevolg in het lichaam en de geest van het kunstmatig fenomeen genaamd tijd door mensenhanden zichtbaar gemaakt met het uurwerk
@Jelle, mooi gezegd. Tijdloos is dus de ideale staat? Ik zal beginnen met elke duiding van tijd uit mijn leven te bannen in een poging om meer eigen tijd te creëren 🙂
Zo GJ dat is een intens stukje. Mooi!
@Jose KETTINGVERHAAL nummer 24 komt straks van jouw hand
http://jelleravestein.blogspot.....rhaal.html
@Jelle José stukje staat er al lang 🙂
https://120w.nl/2014/mariaschool/
Nu is het mijn beurt 🙂