Er zijn wel vijf verplegers nodig om haar thuis te verzorgen. Zeker vier weken lang heeft ze constant medische hulp nodig. Het zou dan ook de beste oplossing geweest zijn als ze in het ziekenhuis bleef, maar dat wilde er bij haar niet in.
‘In het ziekenhuis worden mensen alleen maar zieker. Mijn buurvrouw kwam voor een eenvoudige blindedarmoperatie, maar na de ene bacterie en de volgende infectie kwam ze nooit meer thuis!’
Dus spendeert ze al haar spaargeld aan deze verplegers die elkaar afwisselen bij haar thuis. Zij verdienen graag op deze manier wat bij. Na hun dienst bij de patiënten in het ziekenhuis, komen ze mevrouw Jansen nog een paar uur helpen. Eén van hen hoest een beetje.
Uch, uch… da’s niet best. Leuk!
Zo bouwen verpleegsters weerstand op.
Het aardige van dit stukje vind ik het aspect van de zelfbeschikking van de patiënt; die komt in de huidige zorg steeds meer in het gedrang.
Met vriendelijke groet,
Chris
Ik deel de mening van Chris. Zelfbeschikking is steeds meer ondergeschikt aan overbescherming (of is het een vorm van gemakzucht: laat de professionelen maar ver van mijn bed de zorg op zich nemen)?
Een hartje voor een dame met een groot hart!
Bedankt @Irma @Chris @Benny!
Wat is zekerheid? Zeker bij ziekte.
Goede beschouwing weergegeven.
mevrouw Jansen kan het betalen, veel mensen niet. Ik vind de laatste zin ‘een van hen hoest een beetje’ wat in de lucht hangen. Moet ik begrijpen dat deze verpleegkundige zelf een infectie heeft opgelopen, of is het zo maar een slotzin.
Ik zie het als een open einde, waarbij blijkt dat je ondanks rijkdom je lot (sterven aan een infectie) niet kunt ontlopen.
Bedankt mensen. Inderdaad, je kunt in een bubbel gaan leven, maar je kunt je nooit helemaal beschermen tegen infecties.
@Inge: einde is een nedenkertje!