Toen ik zelf kind was, wilde ik een stoere moeder worden. Eentje die meegaat in achtbanen, wedstrijdjes doet wie het hoogste kan schommelen of wie het eerst bovenin de lantarenpaal zit…
Wat ik toen niet wist, is dat zwangerschapshormonen je plannen behoorlijk kunnen dwarsbomen. Ik ben nu weliswaar in het rijke bezit van een koningskoppel maar ook van hoogtevrees. En angst om te vallen.
Met mij naar een attractiepark? Daar is niets aan. Trampoline springen? Daarvan moet ik plassen. Zwemmen? Te nat. Klimmen? Te hoog.
Ik heb het geaccepteerd, mijn plannen bijgesteld. Ik heb andere kwaliteiten, zoals knuffelen, pleisters plakken en broodjes smeren. En als iemand iets kwijt is, weet ík waar het ligt. Nou, zie je wel? Super, mama!
Het wordt wel weer beter 😉 ze worden groter… en gaan nog engere dingen doen.. je moet ze gaan loslaten… alleen naar school… en zo
Misschien wordt het wel helemaal niet meer beter ;-)maar durf je wel weer in de achtbaan
Leuk Nienke! Grappig hoe dit aansluit bij mijn weekverhaal op schrijvenonline 🙂 Vandaar dus dat je het herkenbaar vond.
Herkenbaar, zelfs voor een man. <3
Alles gaat voorbij – sneller dan een achtbaan. Mooi stukje!