Ik wilde hem niet aankijken, dus keek ik uit het raam. De zon prikte in mijn ogen, ik zag de vage vingerafdrukken op het glas.
Waarom kwam die vraag nu? Jaren van leergangen die ik doorliep zonder probleemgedrag. Nooit was er een reden om mij apart te nemen, een gesprek van één op één. Ik had er over gefantaseerd hoe het zijn om eerlijk te vertellen wie er achter de façade van de lach zat.
Hij sprak met alle leerlingen en hij vroeg het heel direct. Ik keek uit het raam, ik dacht in seconden. Niet te lang, want twijfel toont de waarheid. Die waarheid hield ik voor me, dat zou alleen maar problemen geven.
“Goed” beantwoorde ik zijn vraag.
Liedelet, je verstaat de kunst om een verhaal mysterieus te maken.