Duizenden piepkleine mannetjes, per stuk niet groter dan een zandkorrel, renden in een lange sliert over de wangen van Bart, zo zijn rechterneusgat in, hun handen vol met atomen zuurstof.
‘Meer adem!’ riep de stamoudste die bovenop de neus stond. ‘Haal meer adem!’ Zijn blauwe muts hing scheef op zijn hoofd.
Dertig centimeter verderop in de longen werd er hard geploeterd. Slijm werd met emmers afgevoerd. Het strijdlied dat ze zongen was eeuwenoud. ‘Im uva hilde le ana Astma, gurth a tar.’ Wij zullen je volgen Astma, tot de dood en verder.
Zoals altijd klonk het lied prachtig in Barts jonge luchtruim. Het monster was bijna verslagen.
‘Ademhaling stabiel’, schreeuwde het oude mannetje. Hij zakte neer op een mee-eter.
Opgelucht.
Wat heb je dit geschreven uit een bijzondere invalshoek. Indrukwekkend. Wat is dat toch een heftige aandoening, astma.
Ik hield mijn adem in bij het lezen, heb zelf astmatische bronchitis.
Heel bijzonder beschreven, Desiree.
Dank jullie Irma en Gerda. Met dank aan mijn schoonzoon voor de bijzondere invalshoek.
Wat leuk Desiree! Deze astma patient kreeg het er benauwd van 🙂
Lijkt me een leuke manier om aan een kind uit te leggen wat astma is en hoe de medicijnen werken. Goed bedacht!
Heel origineel en consequent uitgewerkt. Hier zou een spannende microfilm in kunnen zitten. 😉
Mooi! Inderdaad een goede manier om het aan een kind uit te leggen.
Inge, Hay en Hendrike; bedankt voor de leuke reacties.
@Desiree, dat is mooi verteld.
Gezien die 50 cm neem ik aan dat de jonge Bart een reus is.
Hoi Ineke, dat is een leuke interpretatie. Ik ging uit van een gewone jongvolwassene. Van neus tot onderaan de longen ongeveer 50 centimeter. Een reus past wel in het ‘sprookje’.
@Desiree heb je de afstand gemeten?
@Ineke, 🙂 nee… 30 centimeter?
@Desiree, bij mijn dochter, niet echt een kind meer, ben je met 50 cm bij haar navel. Vanaf de bovenkant van de neus gemeten.
🙂
@Ineke 🙂 Ik heb er dertig van gemaakt. Dank je voor je onderzoek.
@Desiree 😉