Nadat het wasgoed was opgehangen, strekte ik me uit op het koele gras van ons tuintje, dat aan de bosrand grensde. Plotsklaps werd mijn rust ruw verstoord door onmiskenbaar commanderende stemmen. Een rilling kroop over mijn rug; ik wist genoeg. Razendsnel rolde ik de veilige beschutting van het bos in.
Zodra ik ver genoeg was, zette ik het op een lopen. Ik weet niet meer hoe lang, maar uiteindelijk heb ik me uitgeput op de grond laten vallen. Daar wachtte ik totdat mijn ademhaling weer enigszins normaal was.
Bij terugkeer werd mijn ergste vermoeden bewaarheid: Het hele huis was overhoop gehaald. Ook de schuilplaats van de onderduikers was ontdekt.
‘Moeder’, riep ik bang. Maar er heerste stilte, een doodse stilte.
So verrassende wending. Ik verwachtte juist een luchtig einde, weet niet waarom. Die hakte er dus wel in!
@Irma, een mooi gebalanceerd stukje, het neemt je mee.
Dat het geen gezellig stukje ging worden, dacht ik na die onschuldige beginzin meteen al vanwege die ruwe stemmen. Zoiets zeg je enkel als iemand kwade bedoelingen heeft.
Ik vind het heel mooi opgebouwd. De sfeer komt goed over. Ik zou zelf alleen liever ‘bewaarheid’ ipv ‘bevestigd’ geschreven hebben.
Thank you @Desiree, Inge en Hay. Meestal hebben mijn stukjes idd een grappige wending, deze keer eens niet. Misschien dat dat het extra onverwacht maakt. Ik ben het eens met je suggestie Hay, ik pas het aan.
Ijzingwekkend verhaal, goed geschreven, Irma
Net als Inge had ik ook verwacht dat het angst om niks was. En schrok van het einde.
@Hay Bewaarheid?
@Lousjekoesje
Ja. Bewaarheiden is een overgankelijk werkwoord dat volgens Van Dale vrijwel alleen in de passieve vorm gebruikt wordt, zoals in de zin van Irma dus. Hieronder de voorbeeldzin uit Van Dale.
Zijn vermoeden is door de uitkomst schitterend bewaarheid.
@Irma, ik krijg niet gevisualiseerd wat je beschrijft. De ik is in de tuin, wordt opgeschrikt door ruwe stemmen en ziet “ze” even verderop lopen. Lopen de “ze” dan in de tuin?
En dan rolt de ik zo van de tuin het bos in. Een huis aan de bosrand? Of een een huis op een open plek in het bos? Zonder omheining van de tuin? Terwijl er minstens één kind in dat huis woont?
Waar de ik meent diep genoeg te zijn zou ik schrijven ver genoeg, er werd immers niet gegraven. Diep genoeg het bos in, zou weer wel kunnen.
De spanning is overigens goed opgebouwd. En met weinig woorden maak je het trieste einde duidelijk.
@Ineke dank voor je aanwijzingen. Ik heb e.e.a. aangepast en hoop dat het zo ook duidelijk is dat het om een meisje van een jaar of 17 gaat.
@Irma, voor mij leest het zo veel beter, duidelijker en logischer.
Hoe triest. Mooi bechreven.