Het is hier donkerder dan donker. Ik kan letterlijk mijn hand niet zien, als ik hem vlak voor m’n ogen hou. Net zo alomvattend is de stilte. Door het complete gebrek aan omgevingsgeluid hoor ik bijna mijn eigen hart kloppen.
Door mijn hoofd opzij te draaien probeer ik iets op te vangen. Ik besef dat ik geen flauw idee heb hoe groot deze ruimte is. Hoor ik daar wat verderop? Is daar iemand?
Ik spits mijn oren, terwijl ik mijn adem inhoud. Kan ik uit die zachte luchtstroom het ritme van een ademhaling filteren? Het lukt niet om het erin te herkennen. Het lijken meerdere ritmes door elkaar.
Het licht springt aan.
‘Verrassing! Gefeliciteerd!’ klinkt het uit minstens twintig monden.
@Inge, heel erg leuk! Ik dacht eerst ‘oeh leuk, een minithriller’ waardoor het einde als verrassend kwam.
Dank je Desiree! Haha, ja de 120 woorden grens kwam er weer ineens aan, dus snel een uitsmijter 🙂
Heel leuk, Inge! Een verrassend einde, enne… van harte gefeliciteerd ook namens mij 🙂
Dank je Irma! (’t is fictie hè 😉 )
Eerst spannend. Leuk!
Dank je hendrike!
Leuk einde, Inge!
Dank je Conny!
He Inge, leuk verhaal. Erg herkenbare emotie beschrijf je, de plotwending op het einde zag ik eerst totaal niet aankomen, maar het was daarna wel meteen “Oh ja, natuurlijk…”