Suizende wind, mijn blikveld versmalt. De tijd vertraagt. Gedachten vormen zich nauwelijks meer, in plaats daarvan schept mijn brein abstracte kunst. Midden in het canvas verschijnen heldere kleuren en felle strepen die uitwaaieren richting randen. Links vervagen pasteltinten naar grijze vergetelheid, rechts exploderen ze naar verblindend witte hoop. De strepen worden koorden waarmee ik verbonden ben aan mijn idee. Ik trek aan een touw, het ontvouwt zich. Genietend van het inzicht glijd ik moeiteloos door mijn gedachten.
Nog dertig meter om dit laatste meesterwerk te vervolmaken! Geërgerd besef ik dat het niet genoeg is. Een laatste zelfverwijt bevriest in een fractie samengeperste tijd, vlak voordat ik te pletter sla. Waarom heb ik dit niet bedacht voordat ik het vliegtuig uitvond?
Dit bedacht hebbend is zo verkeerd nog niet @G.J.
Alleen … Te laat dus.
(Deze zin was ineens gevlogen)
Tragisch
versmalt
Dank anoniem, aangepast
@Levja Idd 😛
@Dana Toch lijkt me sterven tijdens een openbaring nog niet zo erg 🙂
<3 splat
Dat sterven was niet de tragiek waar ik op doelde, maar dat je meesterwerk niet voltooid kon worden… pure tragiek
@Jelstein Thx!
@Dana helemaal gelijk 🙂