Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Luchtduiken

27 augustus 2013 | 120w | G.J. van Gisteren | 7 |

Suizende wind, mijn blikveld versmalt. De tijd vertraagt. Gedachten vormen zich nauwelijks meer, in plaats daarvan schept mijn brein abstracte kunst. Midden in het canvas verschijnen heldere kleuren en felle strepen die uitwaaieren richting randen. Links vervagen pasteltinten naar grijze vergetelheid, rechts exploderen ze naar verblindend witte hoop. De strepen worden koorden waarmee ik verbonden ben aan mijn idee. Ik trek aan een touw, het ontvouwt zich. Genietend van het inzicht glijd ik moeiteloos door mijn gedachten.

Nog dertig meter om dit laatste meesterwerk te vervolmaken! Geërgerd besef ik dat het niet genoeg is. Een laatste zelfverwijt bevriest in een fractie samengeperste tijd, vlak voordat ik te pletter sla. Waarom heb ik dit niet bedacht voordat ik het vliegtuig uitvond?

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van G.J. van Gisteren of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »