‘Hier gaat mamma voorlopig wonen.’
‘Ze mogen haar niet opsluiten, pappa!’
‘Maak je geen zorgen. Ze sluiten haar niet op, hoor. Het is geen gevangenis.’
‘Oh. Wat is het dan?’
‘Er wordt hier gewoon goed voor haar gezorgd.’
‘Is het een ziekenhuis?’
‘Het heet een psychiatrische inrichting. Het lijkt een beetje op een ziekenhuis, maar de mensen hebben geen gebroken been of zo. Ze moeten alleen even tot rust komen.’
‘Is het een gekkenhuis?’
‘Nee, nee, geen gekkenhuis! Mamma is niet gek! Soms loopt haar hoofd een beetje over van gedachten en zorgen. Daarmee moet ze geholpen worden.’
‘Huh?’
Vertel de kinderen eerlijk en duidelijk waar ik ben.
‘Oké, ja, mamma werd gek van jullie en hier helpen ze haar.’


~Pakkend!
Misschien mama’s deel schuingedrukt?
Hé wat grappig, dat had ik schuingedrukt, maar is natuurlijk niet meegekopieerd. Zal t fixen. Dank je!
Nu wel. Het pakt nu ook mijn hartje.
@Inge leuk stukje en dus een <3. Maar mijn pietlutterigheid (of smaak) had van die laatste zin had iets anders gemaakt. De clou kan (volgens mij) sterker. Gekkenhuis staat er immers al dus deelname is verzekerd. Ik doe maar een suggestie (die je vooral niet moet overnemen, maar ik wou het toch even kwijt 🙂 in een poging om mijn kromme denken te verduidelijken.
b.v. : "Toegegeven, ik wordt gek van jullie en hier helpen ze me."
Inge, ik vind het treffend geschreven, vooral de tactische uitleg aan de kinderen, maar vind de laatste zin ook niet echt een mooie afsluiting. Een <3.
Bedankt voor de suggestie GJ 🙂 Leuk!
@Hendrike ook bedankt.
@Inge Geen dank, <3 de wijziging 🙂
tja, wel bot van pa om de kinderen de schuld te geven, hij heeft wellicht zelf ook een rol gehad?
Tja José, deze aanpassing verandert wel het karakter van Paps hè… Hmm de lezer wil ook wat 😉