Grootouders heb ik nooit gekend. Mijn vader is op zesjarige leeftijd wees geworden; de ouders van mijn moeder komen te overlijden op haar zeventiende. Als klein kind zijn opa’s en oma’s een fantasiewereld voor mij.
Ik herinner mij een verjaardagsfeestje van een buurmeisje. Alle uitgenodigde kinderen zijn door het dolle heen. Op een gegeven moment bromt haar opa: “Nog even en ik zit eerder in een dolhuis dan in een bejaardentehuis.”
Het verhaal gaat dat ik parmantig op de man ben afstapt en heb gevraagd: “Wat zijn dat voor huizen?” Of ik zijn uitleg toen heb begrepen? “Een dolhuis is een huis vol krijsende kinderen. Een bejaardentehuis zit vol oude mannen.”
Dol is zo gek nog niet. Toch liever thuis.
Moet toen best aantrekkelijk hebben geklonken voor een klein meisje 🙂 Mooi verhaaltje.
Wellicht vind ik dolhuis nog steeds leuker klinken dan gekkenhuis.
@Inge. Daardoor dus…
ja dol lijkt op dollen, maar het onderliggende verdriet is wel duidelijk