Ondeugend kijkt ze me aan en daagt me speels uit. Ze weet mijn lens op haar gericht en maakt daar handig gebruik van. Het ene moment draait ze een pirouette voor mijn camera, dan fladdert ze als een vlinder uit mijn beeld. Ze weet best dat ik haar probeer te vangen.
Een plaatje is ze, met haar blozende wangen en bloemenkrans in haar haren. Ik kan onmogelijk boos op haar worden. Als professioneel fotograaf weet ik dat je een dergelijk natuurtalent moet koesteren, dus draaf ik zonder mopperen achter haar aan.
Dan waant zij zich even onbespied, net lang genoeg voor een snelle fotoshoot.
‘Mama zal vast tevreden zijn,’ roep ik en steek plagend mijn tong uit naar mijn modelletje-in-de-dop.
Leuk beschreven Irma. Eerlijk gezegd zag ik de clue wel al aankomen in het eerste deel 🙂
Een hartje voor jouw hartje.
Ik vind dat je een heel aangename stijl van schrijven hebt. Wellicht slaat de titel dan ook een beetje op jouzelf. 🙂
@Inge, dat vond het thuisfront ook van die clou, toch heb ik het bewust niet veranderd. Dan zou ik het spontane van het meisje, haar ongereptheid, moeten afvlakken en om moeten buigen naar een meer flirterig typje. Dat kon ik gewoon niet, daarom koos ik ditmaal voor een meer voor de hand liggende slotfase, dan dat ik dit meisje te kort zou doen…
@Jelstein, wat een prachtig compliment, waarvoor mijn oprechte dank! Ik ben nog niet zolang aan het ‘schrijven’, deed dat beroepsmatig altijd meer op het zakelijke vlak. Ik vind het daarom nu juist zo heerlijk om met woorden te spelen en heel bewust met zinnen bezig te zijn. Heel fijn dat jij dit als aangenaam ervaart!
@Irma, een zonnig liefdevol stukje, erg leuk.
@Irma, mooi geschreven.
De laatste zin vind ik minder. Praten en lachen kun je niet op hetzelfde moment doen. Wel kun je iemand toelachen en tegelijkertijd iets denken.
@Ineke, bedankt voor je opmerking. Ik heb het inmiddels aangepast. Iets denken en tegelijk je tong uitsteken, moet toch kunnen? 🙂
@Irma, dat einde vind ik veel leuker. Beter ook.
Maar … wanneer je gedachten schuin schrijft, geef je daarmee al aan dat het gedacht wordt. “denk ik” erachter zetten is dan overbodig.
@Ineke, ja, ik vind het zelf zo ook veel leuker, een plagerig einde, zo-vader-zo-dochter. Zo zie je maar weer, waar een aanpassing toe kan leiden. Ik weet alleen niet of je een gedachte/overpeinzing tussen “” moet zetten… Help! 🙂
@Irma Gedachten komen niet tussen aanhalingstekens.