Nooit eerder voelde ik me zo kalm, zo totaal ontspannen en zo helemaal los van alles. Ik lig heerlijk tussen het riet, alsof ik er altijd al lag en nooit meer hoef op te staan. De lucht is stralend blauw, het riet buigt mee met de wind die, aan de grond, als een zachtaardig briesje aanvoelt. En wat ziet een eend er anders uit, van zo dichtbij. Het beest vlijt zich neer, naast mij.
Dan wordt de rust verstoord. Ik hoor stemmen van mensen die hevig geschrokken lijken te zijn. Weer later zie ik benen van mannen in duikerskostuum. Eén van hen zegt: “We moeten het hoofd vinden voordat het donker is.” Ik merk dat ik me niet bewegen kan.
Hier ga ik even mijn hoofd over buigen.
Wat geef je prijs?
Integrerend geschreven.
Je lijkt Hadeke wel met zo’n angstaanjagend puzzelstukje. Is zij nu wel of niet haar hoofd kwijt?
Hoe dan ook, een erg mooi sfeertje!
Luguberrrrrrrrrrrr 😛
@Levja, verlies ondertussen je hoofd niet 😉
@Hay Dankje, dat zie ik als een compliment. Het is niet eens helemaal verzonnen.
@Skin 😉
Wat een twist! Lekker, zo ‘los van alles’ te liggen :s
Mooi & goed verteld <3
@Ineke, leuk al die reacties, daar kan iedereen fijn op los interpreteren. Dat doe ik ook…:) Fijn verhaaltje.
Intrigerend, wellicht schrijver? Lastig, geen spellingscontrole?
@Levja
Zullen we deze opbouwende opmerking van onze dappere ‘Anoniem’ maar gewoon negeren?
Zo is het maar net @Hay.
@Allemaal bedankt voor het lezen en reageren