Langzaam liep ze naar de microfoon. De muziek was begonnen. Kalm was ze. Kalm alsof er geen duizenden aanwezig waren met een oordeel. Het kon haar niets schelen. Het lied moest eruit. Als was het een schreeuw van pijn. Want dat was het. Alle pijn van de afgelopen jaren had ze er in gestopt. Alle liefdesverdriet, frustratie en onbegrip. Het was een rustig lied. Maar het schreeuwde van pijn. En wat was er beter dan die pijn te delen met miljoenen toeschouwers. Vele schouders maakten licht werk. Wellicht zou de pijn verdeeld over miljoenen voelen als een speldeprik. Ze glimlachte en pakte de microfoon. Haalde adem. En zong, vaste stem. “Isolated from the outside. Clouds have taken all the light.”



Beste leenvanvelzen, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie