Een amechtig hijgende vrouw neemt plaats tegenover me in de bus.
“Bijna gemist?”
Ze knikt, niet de indruk wekkend dat ze een gesprek op prijs stelt. Ze is een jaar of dertig en knap. Ik kijk haar verholen aan.
Ze zucht diep en stamelt: “Niet gemist, wel ontsnapt… aan het gezag.” Ze grijnst. Ze heeft schalkse pretoogjes.
“Weggelopen?”
“Zo kun je het noemen. Uit een juwelierszaak. Ik ben namelijk kleptomaan.” Uit het niets verschijnt in haar geopende hand een protserige ring.
De bus stopt. Twee types welzijnswerker stappen in en zien haar. Ze schrikt.
“Ans, je weet dat je niet alleen op proefverlof mag?” Ze kijken haar geringschattend aan.
“Meekomen.”
Ik blijf confuus achter met de ring in mijn knuist.
Mooi verhaal 😉
U pent aardig.
Beeldend geschreven.
Dank voor zoveel respons.
@Joachim Wat een schitterend verhaal!!
Verholen naar iemand kijken, dat kan heel goed, maar hoe kijk je iemand verholen aan?
‘Hij keek haar verholen aan’ klinkt inhoudelijk wat vreemd, maar is niet ‘fout’.
‘Verholen’ betekent ‘verborgen, verscholen’; ‘heimelijk’ en ‘stiekem’ zijn gewoner. De formulering ‘iemand verholen aankijken’ heeft echter toch wel iets vreemds. Als je iemand aankijkt, kun je dat nauwelijks stiekem doen: je vangt immers iemands blik. Je kunt iemand wel ‘kort / verlegen / beschroomd / onzeker / nauwelijks / niet recht aankijken’. Beter zijn formuleringen als ‘heimelijk/stiekem naar iemand kijken’ en ‘verholen / heimelijke / steelse blikken op iemand werpen’.
Het Taalunieversum.
@Joachim Dankjewel voor de uiteenzetting. Mijn vraag blijft staan. Het is niet fout, wat je schrijft, maar het kan kennelijk beter. Althans, zo begrijp ik het.