Zestig jaar geleden kwam ik hier, een stationsperron ergens in India. Ik hoopte in dit land geluk te vinden; ik vond alleen maar tegenslag. De treinen rijden hier langzaam en komen moeilijk tot stilstand. Dat gaf me tijd om te twijfelen toen ik voor de trein wilde lopen. Ik besloot te gaan zitten.
De politie plaatste een lint en de bevolking bracht me voedsel en kleden. Ze zagen me als een heilige en noemden mij vanaf toen ‘Sahib Doubt’.
Ik voel me schuldig. Vandaag maak ik daar een eind aan. Ik zie de trein naderen. Voorzichtig sta ik op.
Mijn hart! Het stopt! Ik zak terug.
Terwijl het leven wegvloeit weet ik dat mijn laatste reis op tijd begonnen is.
« Geromantiseerde Jihadistenvrees
Kleur »
« Geromantiseerde Jihadistenvrees Kleur »
Mensen
Op schema
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Geromantiseerde Jihadistenvrees Kleur »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Met dank aan @desireefelen voor het plot en @defrysk voor de Indiaase treinonhebbelijkheden. Zoek de verschillen op het forum. 😉
@Hadeke, hahaha, erg leuk! hartjehartje…
Noemden
Aangepast 🙂
haha!
@Hadeke Een mooi stuk. Leuk ook hoe het tot stand is gekomen.
Opmerking:
Zestig jaar geleden kwam ik hier, een stationsperron ergens in India.
Het deel van de zin na de komma, lijkt een woord te missen.
@Hadeke de eerste zin dus, maar dat begreep je vast wel. (Bij het deel van mijn zin, geschreven na de komma, moet je je voorstellen dat ik na je knipoog)
@Hadeke Na, moest natuurlijk naar zijn. (Hier zou het fijn zijn wanneer je je voorstelt dat er een traan over mijn wang biggelt)