Rijp smelt terwijl oranje licht de bosgrond opwarmt. Langzaam word ik wakker en zie dat het duister weer een vriendin heeft geclaimd. Niemand weet nog dat zij is heengegaan. Het leven gaat door, maar even mis ik haar en herinner me haar korte ongecompliceerde leven. Geen grootheid, gewoon een eenvoudige woudgeest die kinderen had grootgebracht en nu zonder ophef plaats maakt voor de volgende generatie. Gelijk haar voorouders geeft zij uiteindelijk haar geleende energie terug aan het bos. Terwijl haar nazaten zich in mijn holtes opmaken voor de winter, bedek ik eerbiedig haar laatste rustplaats tussen mijn wortels met dode bladeren. Doodgravers wachten geduldig op mijn elegie voordat ze beginnen met het eekhoornlijkje te recyclen. Het onvermijdelijke heeft geen haast.


En zo is het natuurlijk !
@Gerda 🙂
@GJ Mooi geschreven! Ze zet heel fraai een verstild beeld neer.
Een prachtige laatste zin: “Het onvermijdelijke heeft geen haast”.
Opmerkingen:
– Rijp smelt terwijl oranje licht de aarde opwarmt.
Het “opwarmen van de aarde” zal hier toch niet echt bedoeld zijn? “Grond” lijkt me daarom een beter woord te zijn. Vooral ook omdat de zon nooit de hele aarde tegelijk verwarmt. Wat me op een ander alternatief brengt. “Aarde” kan wel, wanneer je van “opwarmt” “verwarmt” zou maken.
– een eenvoudige woudgeest die kinderen had grootgebracht ( … ) Gelijk zijn voorouders
Bij de eekhoorns zorgt alleen het vrouwtje voor de jongen, daarom klopt “zijn” niet goed in relatie tot de voorgaande zin.
mooi natuurlijk.
@Ineke & @Marja Thx 🙂
@Ineke, aarde vervangen voor bosgrond en hoofdpersoon vrouwelijk gemaakt.
@GJ Zo leest het nog veel mooier!
@Ineke Thx, dankzij goed commentaar 🙂
@GJ fijn dat je dat waardeert!
Mooi. Sfeervol stukje, eerbiedig.
@Desiree thx 🙂